07-20-09

Orszak Trzech Króli jest inicjatywą lokalną i oddolną. Organizują go zwykli ludzie - rodziny, młodzież, dzieci. W wielu Miejscowościach jest początkiem lokalnej współpracy, która kontynuowana jest cały rok do różnorakich działań na rzecz wspólnoty. – Drugi Miński Orszak Trzech Króli będzie miał wszystko, co godne i nośne – zapewnia jego koordynator Adam Zawadzki i zaprasza 6 stycznia wszystkich mińszczan do orszakowej uciechy.
***
Bezpośrednim nawiązaniem do tradycji wystawiania jasełek ulicznych jest Orszak Trzech Króli. Przenosi on wydarzenia sprzed dwóch tysięcy lat we współczesność, by ta najważniejsza historia w dziejach świata mogła być opowiadana wciąż na nowo. Dlatego w Orszaku wątki tradycyjne łączą się z najbardziej aktualnymi, by pokazać, że tamte zdarzenia mają znaczenie dla współczesnego człowieka. Orszak prowadzą Trzej Królowie symbolizujący trzy kontynenty – Europę, Azję i Afrykę. Podążają na wierzchowcach, w bogatych szatach i nakryciach głowy. Ich świtę stanowią setki dzieci ubranych w kolorowe stroje świadczące o przynależności do jednego z trzech orszaków. Towarzyszą im góralskie kapele, żywe zwierzęta. Podążają za nimi mieszkańcy miasta – w kolorowych koronach na głowie i śpiewający kolędy. Kulminacyjnym momentem jest pokłonienie się Dzieciątku i wspólne kolędowanie, co ma wymiar ewangelizacyjny. (jaz)

Strofy NIE ŻAŁUJ napisałem przed wielu laty jako młody, butny postromantyk. Lata przeleciały, a ja nie potrafiłbym w tym wierszu niczego zmienić...
jeszcze niebo się chmurzy
jeszcze gwiazdki nie widać
wstajemy jednak spod krzyża
na czas mistycznej podróży

jeszcze dnie ranią nam oczy
gniew błądzi po korytarzach
jeszcze chcą wszyscy naraz
czas hańby nazwać proroczym

jeszcze w złudzeń powodzi
strachem Lewiatan ogłusza
jeszcze błąka się dusza
tych co mówili – nie szkodzi

jeszcze ból schowasz w kąciku
zapomnisz łzą go wymierzyć
raz jeszcze komuś uwierzysz
boskiego czekając wyniku

pozwól świecom rozjaśnić
stoły prawdziwej dobroci
nie żałuj Maleństwu łakoci
nie żałuj dzieciom złych baśni

gdy zimę z togi rozbierzesz
i przyjdą do ciebie Królowie
raz jeszcze przypatrz się sobie
żegnając jesienne pacierze